Mijn zoon Damiaan

   
 

 

Lang voor de heisa over de heiligverklaring van Damiaan losbarstte, kwam Tine bij mij aankloppen. Ze wou een theatermonoloog over Damiaan De Veuster. Ze bewonderde de man, had alles over hem gelezen. Maar hoe kon ze zijn verhaal brengen als vrouw?

 

Zijn kleren aantrekken en zijn hoed opzetten ware potsierlijk geweest. Tine wou niet het personage spelen. Ze wou over hem vertellen, op haar manier. Met bewondering ja, maar zonder devote naïviteit. Ze wou vertellen als had ze Jozef De Veuster van nabij gekend, inclusief de kleine kantjes.

 

Zo ontstond het idee om TIne te laten vertellen vanuit het standpunt van Cato, zijn moeder. Want wie voelt meer liefde voor een kind dan zijn eigen moeder? Bij wie meer angst over zijn lot? Bij wie meer trots over zijn heroïsche daden? En bij wie meer besef dat elke mens, ook een heilige, ook zijn kleine kantjes heeft?

 

Tine brengt het verhaal van een moeder die vertelt over 'Mijn zoon Damiaan'.

Ingetogen. Doorleefd. Een moeder aan het woord. - Stefan Broeckx -

 

De pers:

* Carlo Wouters - Kerk & Leven

"Damiaan komt tot levenl"

Ik zie en hoor een moeder spreken. Damiaan komt tot leven in haar woorden en eenvoudig gebarenspel. Tine schetst zo mooi zijn menselijke kant. Het sobere spel, haar krachtige woord houden me in de ban van begin tot einde. En mij niet alleen, want je kan een speld horen vallen. Ademloos volgen de ruim 400 aanwezigen het doorleefde gebeuren.

Ze is een grote dame, je moet het maar kunnen, jezelf zo inleven dat je werkelijk de moeder van Damiaan wordt, een emotionele vrouw, met de kritische blik van een moeder vol liefde, verdriet en trots.

De staande ovatie is dan ook terecht...

 

* Peter Vande Vyvere - Tertio

Tine Ruysschaert brengt aangrijpende monoloog! "Damiaan door de ogen van zijn moederl"

In Mijn zoon Damiaan kruipt actrice en woordkunstenares Tine Ruysschaert in de huid van Damiaans moeder, Cato. Ze brengt Damiaan tot leven in een sobere, maar pakkende theatermonoloog. Stefan Broeckx tekent voor het knappe script. Dat zou de mist ingaan zonder de knappe acteerprestatie van Ruysschaert. Je moet gepassioneerd zijn door de figuur 'Kamiano', over groot inleefvermogen beschikken en wellicht ook moeder zijn om dit stuk geloofwaardig te brengen. Tine Ruysschaert doet dat met glans. Ze evoceert subtiel en zonder pathos een breed palet van gevoelens: liefde, verdriet en trots. Het verhaal behoudt tot het eind zijn spankracht, verbaast, boeit en ontroert.



Naar het programma overzicht

Naar de speellijst